Hoger beroep ongegrond: omgevingsvergunning tweede fase terecht verleend
ECLI:NL:RVS:2026:6635, Raad van State, 11-11-2026, 202307641/1/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 27 december 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Voorst aan [persoon A] en [persoon B] een omgevingsvergunning tweede fase verleend voor de bouw van een schapenstal. Aan deze vergunning zijn voorschriften verbonden. In dit geding is de omgevingsvergunning tweede fase voor de bouw van een schapenstal in geschil. [appellant A] en [appellant B] betogen dat de omgevingsvergunning eerste fase wel is verleend, maar niet meer bruikbaar is, omdat vergunninghouders niet aan de voorschriften van die vergunning kunnen voldoen. Deze situatie komt materieel overeen met de situatie waarin er nooit een vergunning eerste fase is verleend. Omdat niet kan worden voldaan aan de voorschriften van de vergunning eerste fase, had de vergunning tweede fase niet verleend mogen worden, aldus [appellant A] en [appellant B].
Kern van de zaak
Appellanten (A en B) betwisten de verlening van een omgevingsvergunning tweede fase voor de bouw van een schapenstal. Zij stellen dat de omgevingsvergunning eerste fase niet bruikbaar is omdat vergunninghouders de bijbehorende voorschriften niet kunnen naleven, en dat de tweede fase daardoor ook niet verleend had mogen worden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard. De Raad van State oordeelt dat niet-naleving van voorschriften uit de eerste-fasevergunning een handhavingskwestie is en geen grond vormt om de tweede-fasevergunning te weigeren; ook de herroeping van de eerste-fasevergunning op dezelfde dag leidt niet tot vernietiging van het bestreden besluit.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande jurisprudentie toe over de scheiding tussen vergunningverlening en handhaving en heeft geen precedentwerking buiten de specifieke casus; het betreft een casuïstische bevestiging van vaste beginselen.
Belangrijkste punten
- 1Op aanvragen ingediend vóór 1 januari 2024 blijft de Wabo van toepassing op grond van het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet.
- 2Niet-voldoen aan voorschriften van een vergunning eerste fase is een handhavingskwestie, geen weigeringsgrond voor de vergunning tweede fase.
- 3De materiële gelijkstelling van een onbruikbare eerste-fasevergunning met het ontbreken daarvan werd door de Afdeling verworpen.
- 4De herroeping van de eerste-fasevergunning bij uitspraak van dezelfde datum levert geen grond op voor vernietiging van de tweede-fasevergunning.
- 5De rechtbank werd in haar oordeel bevestigd door de Afdeling Bestuursrechtspraak.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de beoordeling van een omgevingsvergunning tweede fase losstaat van de feitelijke naleving van voorschriften uit de eerste-fasevergunning; handhaving en vergunningverlening zijn gescheiden juridische trajecten. Het overgangsrechtelijk kader van de Invoeringswet Omgevingswet wordt bevestigd toegepast.
Praktische impact
Vergunninghouders kunnen de tweede-fasevergunning voor de schapenstal behouden ondanks de herroeping van de eerste-fasevergunning. Appellanten dienen hun bezwaren langs de weg van handhaving of de separate procedure over de eerste-fasevergunning te vervolgen.
Onderwerp-impact
In het agrarische omgevingsrecht wordt bevestigd dat procedurestappen in de gefaseerde vergunningverlening zelfstandig worden beoordeeld; problemen met naleving van de eerste fase belemmeren de verlening van de tweede fase niet.
Samenvatting
Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State over de verlening van een omgevingsvergunning tweede fase voor de bouw van een schapenstal. De omgevingsvergunning eerste fase was op 14 januari 2022 verleend aan de vergunninghouders, onder voorschriften. De aanvraag voor de tweede fase dateerde van 14 november 2022, waardoor op grond van het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet de Wabo zoals die gold vóór 1 januari 2024 van toepassing bleef. Appellanten betoogden dat de eerste-fasevergunning weliswaar was verleend, maar materieel onbruikbaar was omdat de vergunninghouders de bijbehorende voorschriften niet konden naleven. Zij stelden dat deze situatie gelijk moest worden gesteld aan het ontbreken van een eerste-fasevergunning, en dat de tweede fase daarom niet verleend had mogen worden. De Afdeling verwierp dit betoog. Zij bevestigde het oordeel van de rechtbank dat niet-naleving van voorschriften uit een vergunning eerste fase een handhavingskwestie is, die losstaat van de beoordeling of een vergunning tweede fase kan worden verleend. De twee trajecten — vergunningverlening en handhaving — kennen een zelfstandige juridische grondslag en toetsingskader. Evenmin kon de herroeping van de eerste-fasevergunning bij een uitspraak van dezelfde datum als de onderhavige leiden tot vernietiging van het besluit tot verlening van de tweede-fasevergunning, nu dit een afzonderlijk besluit betreft dat op de juiste gronden is genomen. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard. De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat vergunningverlening en handhaving gescheiden sporen zijn binnen het omgevingsrecht, en biedt geen nieuwe rechtsontwikkeling.